| Hoeveel Nobelprijzen heeft België al in de wacht gesleept, denkt u? Juist ja, negen. Toch meer dan u verwacht had, niet? Het gaat inderdaad dikwijls om nobele onbekenden bij de massa, maar groot in hun tijd of op hun vakgebied. Neem nu Auguste Beernaert. Staatsman, sociaal hervormer, pacifist. Het was dan ook de Nobelprijs voor de vrede die hij in 1909 in ontvangst mocht nemen. Vooral zijn inzet voor het internationaal recht, de ontwapening en de afschaffing van de slavernij waren daarbij doorslaggevend. Ook binnen de grenzen van België heeft Beernaert veel betekend. Hij is tien jaar onafgebroken eerste minister geweest en onder zijn bewind kwamen de eerste sociale wetten en kieshervormingen tot stand. Hij was ook de motor achter belangrijke investeringen in spoorwegen en havens. Beernaert was een handig staatsman. Hij was een gematigd katholiek en zette de conservatieve scherpslijpers in zijn partij buitenspel door zijn vooruitziende sociale hervormingen. Kort samengevat komen deze hierop neer: vrouwen en kinderen moesten minder gaan werken en mannen mochten meer gaan stemmen. Concreet zorgde hij voor wettelijke beperkingen op de vrouwen- en kinderarbeid en voerde hij, naast het algemeen meervoudig stemrecht ook de kiesplicht in. Toen de Kamer een jaar later zijn wetsontwerp tot invoering van de evenredige vertegenwoordiging bij verkiezingen weigerde goed te keuren, nam hij ontslag als premier. Pas na zijn binnenlandse carrière betrad hij het internationale toneel. Vooral op het vlak van internationale arbitrage speelt hij een voortrekkersrol, ook al kwam hij hierdoor dikwijls in conflict met Leopold II. Deze noemde Beernaert ooit "de grootste cynicus van het koninkrijk". Ook zijn optreden op de Haagse vredesconferenties van 1899 en 1907 maakte indruk op de internationale gemeenschap. Het zat Auguste Beernaert al mee voordat hij politiek actief was. Als jong advocaat had hij zo'n succes dat hij zich een koets met koetsier kon veroorloven. Toch was elke vorm van pronkzucht hem vreemd. Als hij naar het gerechtsgebouw ging, liet hij zijn koetsier enkele straten eerder stoppen en ging van daaruit te voet verder. Hij wou namelijk niemand voor het hoofd stoten en zeker zijn collega-advocaten niet.
| 
1829 - 1912
De eerste deugd van een politicus en de sleutel tot succes is doorzettingsvermogen. 
