Barmans eerste droom is nochtans filmregisseur worden. Hij studeert enkele jaren aan het RITCS en werkt een tijdje in de Antwerpse cinema Cartoon's als - jawel - barman. In 2003 wordt zijn droom werkelijkheid en draait Barman 'Anyway The Wind Blows': een swingende stadsfilm, die het uitstekend doet aan de kassa's en ondertussen in verschillende landen is uitgebracht. De laatste woorden in de film laat Barman uitspreken door zijn moeder: 'Merde, er is geen zuchtje wind vandaag'. Zelf bevindt Barman zich tien jaar lang vrijwel onophoudelijk in het oog van een mediastorm. Opgezadeld met torenhoge verwachtingen, bevestigt dEUS met 'In A Bar, Under The Sea' (1996) en vooral met het consistente 'The Ideal Crash' (1999), een voorlopig hoogtepunt. Maar de druk wordt Barman te veel. Hij zet de band tijdelijk op non-actief en concentreert zich op een aantal nevenprojecten, zoals de electrogroep Magnus. In de zomer van 2004 maakt dEUS na een aantal personeelswisselingen zijn rentree op de Europese festivals. De nieuwe plaat volgt later in 2005.

Vandaag de dag worden beginnende Belgische bands door de pers gehypet dat het niet mooi meer is. In dEUS daarentegen was in het begin geen enkele platenfirma geïnteresseerd. Hun debuutplaat werd uitgebracht door het kleine Waalse platenlabel Bang! En buitenlandse contacten legde de groep zelf. Ook de kritiek kon dEUS niet echt smaken. Na hun deelname aan Humo's Rock Rally in 1992 schreef een recensent: 'Een nijpend gebrek aan coherentie en de afwezigheid van echt sterke songs, maakten dat er evenveel magie in de lucht hing als in het oefenkabinet van een vrijetijdsgoochelaar'.