Het vak van schrijver en dat van politicus liggen volgens Lanoye nochtans ver uit elkaar. Confrontatie en compromis vallen namelijk moeilijk te rijmen. Dat wil niet zeggen dat je als schrijver aan de zijlijn moet blijven staan. Antipolitiek bij intellectuelen is dan ook een bron van ergernis voor hem. "Dat is de gemakkelijkheidsopstelling die je ook gewoon aan de toog hoort." In zijn trilogie 'Het goddelijke monster', 'Zwarte tranen' en 'Boze tongen' legt hij de zwarte ziel van België bloot. Op groteske wijze vertelt hij over de schandalen van begin jaren negentig als was het een soap . Een writers' block is hem volkomen vreemd. "Ik zou graag nog een Belgische theatertrilogie schrijven over Lumumba, misschien over Van Rossem, en zeker over Vanden Boeynants."

Lanoye is een tijdje gestopt met columns schrijven. Hij gaf daar toen twee redenen voor op. Ten eerste, en hiervoor schaamde hij zich wel een beetje, vond hij er geen puur literaire opwinding meer in. Maar ten tweede wou hij enkel nog een column schrijven als hij dat echt nodig vond en met volledige inzet. Bandwerkcolumns in kranten of tijdschriften waren niet aan hem besteed. "Als Filip Dewinter de burgemeestersverkiezing in Antwerpen wint zal dat voor mij een sein zijn om opnieuw met columns te beginnen. Eigenlijk kan de satiricus in mij haast niet wachten tot het zover is." Hij heeft uiteindelijk dat moment toch niet kunnen afwachten en heeft zijn columnistenpen intussen alweer opgenomen.