Eddy Merckx is een veelvraat. In totaal wint hij 525 wedstrijden op de weg, waaronder zeven keer Milaan-San Remo (een absoluut record), drie keer Parijs-Roubaix, vijf keer de Giro en twee keer de Ronde van Vlaanderen. In 1972 verpulvert hij het werelduurrecord in Mexico. Maar de wedstrijd waar hij het meest in schitterde, was toch de Ronde van Frankrijk. Hij neemt voor het eerst deel in 1969. Zijn gulzigheid en veelzijdigheid doen ieders mond openvallen van verbazing. Merckx wint niet alleen de Tour, maar ook nog eens zes ritten, het eindklassement, het puntenklassement én het bergklassement. Tijdens de beklimming van de Tourmalet kan niemand hem meer volgen, waarop hij dan maar de overige 140 kilometer alleen rijdt. Zijn onbetwistbaar meesterschap wekt naast bewondering gaandeweg ook nijd op. Een nieuw woord, "anti-Merckxisme", is geboren. In 1975, op weg naar zijn zesde Touroverwinning, krijgt Merckx een slag in de lever van een toeschouwer. Hij verliest de Tour en zijn onoverwinnelijkheid. Merckx stopt met koersen op zijn drieëndertigste, maar blijft met de fiets bezig. Hij wordt zakenman en bouwt zijn eigen fietsmerk. Achter de schermen is zijn invloed op de wielerwereld nog steeds groot. Hij blijft populair tot ver buiten de landsgrenzen.

Merckx was een fanatiek winnaar. Maar in 1969 gebeurt er iets vreemds. Merckx wordt gelost door het peloton, samen met die andere verbeten kampioen Rik Van Looy. In een kermiskoers dan nog wel. Voor een stomverbaasd publiek worden beide wielergoden zelfs gedubbeld door het peloton. Wat blijkt later? Merckx was zo geërgerd door zijn rivaal Van Looy die in zijn wiel bleef rijden, dat hij expres trager ging rijden. Met het absurde schouwspel tot gevolg.