| Django Reinhardt is een veelgevraagde Grote Nationale Held. Hij wordt met reden opgeëist door zowel de Fransen als de zigeunergemeenschap, maar Reinhardt kwam in België ter wereld. Ja, in een rondreizende zigeunerfamilie die later naar Parijs zou trekken, maar gun ons dit toch: de grootste jazzgitarist aller tijden werd op onze grond geboren. Op twaalfjarige leeftijd zet hij zijn eerste muzikale stappen als talentvol banjo-gitaarspeler. Acht jaar later, in 1928, voltrekt zich de ramp die bijdraagt tot zijn mythe. Bij een brand in zijn woonwagen worden twee vingers van zijn linkerhand ernstig verminkt. Het houdt hem niet tegen een verbluffende speltechniek te ontwikkelen, gekruid met improvisatietalent en een feilloos oor. Speltechniek is niet het enige wat Django ontwikkelt. In 1934 ontstaat Le Quintette du Hot Club de France, uit een toevallige ontmoeting tussen Reinhardt en violist Stéphane Grappelli. Sinds dat jaar is zijn naam onlosmakelijk verbonden met de Gypsy Jazz, het Europese antwoord op de Amerikaanse swing. In mei 1953 sterft Django door een hartaanval. Hij laat zijn vrouw Sophie en zoon Babik achter, én talloze opnames en composities. Django heeft ontzettend veel toegevoegd aan de muziek. Door zijn 'handicap' bezorgde hij de jazz zelfs een totaal nieuw gitaarakkoord. Talloze hedendaagse gitaristen noemen hem als hun held. Toen hij nog leefde, wilde iedereen al met de legende "jammen", van Duke Ellington tot Louis Armstrong en Dizzy Gillespie. De tweehonderd songs die hij met Le Quintette opneemt, worden allen klassiekers. Met als ultieme slow het wondermooie "Nuages". Maar Django beperkte zich niet tot één genre. Hij waagde zich zelfs aan 'serieuze' muziek, waarbij zijn talent als modern componist duidelijk werd. En om het helemaal ten top te drijven: sommigen beweren zelfs dat niet de saxofoon, maar de gitaar het symbool zou zijn van de Belgische jazz. Django kon noch letters noch noten schrijven. Zijn symfonie Maison des Rêves werd op papier gezet door klarinettist Gérard Lévêque. Tijdens nachtelijke noteersessies speelt Django de partij van elk instrument voor op gitaar. Uiteindelijk deinsde de orkestdirigent terug van de partituur, geschokt door de gedurfde harmonische aanpak en het moderne karakter. Spijtig genoeg zijn vele van deze meer klassieke composities verloren gegaan, ondermeer omdat zijn vrouw bij zijn dood zowat alles heeft verbrand. Een zigeunertraditie. | 
1910 - 1953
Mijn taal is wat ik speel. 
