Sleen heeft veel meer getekend dan Nero-albums alleen. Kort na de oorlog begint hij te werken als gerechtstekenaar en politiek cartoonist voor De Standaard. Diezelfde krant wil Nero in 1965 overnemen van De Nieuwe Gids, op voorwaarde dat Sleen zijn andere reeksen, zoals De Lustige Kapoentjes en Octaaf Keunink, laat vallen. Geen probleem voor Sleen. 'Vergelijk het met een renner die niet langer kermiskoersen moet rijden, maar zich alleen nog met de Ronde van Frankrijk tevreden kan stellen.' Wanneer hij stopt als cartoonist, blijft hij politieke personages en gebeurtenissen uit de actualiteit in zijn Nero-strips verwerken. De reeks geeft dan ook een prachtig beeld van de mentaliteit in het naoorlogse Vlaanderen.

In Nero's laatste avontuur, 'Zilveren Tranen', bundelen al zijn aartsvijanden hun krachten om finaal met de stripheld af te rekenen. Het ziet er even niet goed uit voor Nero. Een trouwe lezeres van de dagelijkse krantenstroken smeekt Sleen haar teergeliefde held niet te laten sterven. 'Laat hem verdwalen in een oerwoud, laat hem vertrekken met een raket, laat hem voortleven met Neptunus in de zee. Je kan hem op zoveel manieren laten vertrekken, maar laat hem niet doodgaan!' Sleen heeft de smeekbede aanhoord. Zoals in vrijwel alle albums sinds 1962 neemt Nero afscheid met zijn legendarische wafelenbak.