Op 28 december 1944 krijgt Van Acker de "besluitwet op de Maatschappelijke Zekerheid" door het parlement. Hij zegt:" 't Is nu het moment om dit te realiseren, want als gij het vandaag niet doet, zult gij het morgen niet doen, en ik zal u zeggen waarom: omdat er in een meter honderd centimeter gaan en geen honderdentwee." Begrijpe wie kan, maar in elk geval voorziet het stelsel in een verplichte sociale zekerheid voor werknemers, waarin alle grote risico's worden gedekt: werkloosheid, gezinsvergoedingen, pensioenen, betaald verlof, ziekte en invaliditeit. Normaal gezien zou de invoering van een dergelijk stelsel tot hyperinflatie leiden, maar Van Acker verhelpt ook aan dit probleem door de prijzen met tien procent te drukken. Zijn populariteit bereikt een summum.

Opgroeien deed Van Acker in een gezin met twaalf kinderen. Zijn ouders waren mandenvlechters en Achiel werd al heel vroeg in deze productie ingeschakeld. Op zijn elfde moest hij de lagere school al vaarwel zeggen. Maar ook voordien moest hij voor en na schooltijd vrachten manden wegdragen naar handelaars. Hij droeg deze zware manden op het hoofd, maar kon het niet laten papiertjes die hij op straat zag liggen op te rapen. Stel je namelijk voor dat er iets op te lezen stond. Zijn passie. Zo verloor hij soms behoorlijk wat tijd, want hij moest dan telkens weer wachten tot hij iemand kon vragen om de vracht opnieuw op zijn hoofd te zetten.