De appel valt niet ver van de boom. Net als zijn vader en grootvader voor hem, besluit Andreas van Wesel geneeskunde te studeren. Hij bezoekt achtereenvolgens de universiteiten van Leuven, Parijs en Padua. De studie van het menselijk lichaam is al eeuwen tevoren vastgelegd door de Griek Galenus en wordt nog steeds onderwezen. Maar Vesalius is nieuwsgierig en eigengereid. Hij ontleedt lijken. Gaandeweg stelt hij vast dat Galenus nooit de binnenkant van een mens heeft gezien. Zijn stellingen zijn gebaseerd op de dierenanatomie. Vandaar die vijflobbige lever. Vesalius' prachtig geïllustreerd werk weerlegt de oude opvattingen. Hij ontketent een revolutie in de medische denkwereld. Van Wesel stamt uit een familie van artsen die al generaties lang verbonden zijn aan het Bourgondische hof. Met hem loopt het niet anders. Nadat hij zijn meesterwerk heeft opgedragen aan Keizer Karel, wordt hij prompt aangesteld als lijfarts van de keizer en later van diens zoon Filips II. Hij is een van de meest succesvolle artsen van zijn tijd.

Het aloude verhaal gaat dat Vesalius 's nachts als een dokter Frankenstein zijn lijken ging stelen op de galgenvelden. Maar het grootste deel van zijn 'dissectiemateriaal' werd hem eigenlijk gewoon ter beschikking gesteld. Dissecties op mensen waren toegelaten, maar aanvankelijk slechts één per jaar. In de winter, want men moet rekening houden met de houdbaarheid. Maar dankzij bepaalde invloeden in Padua kreeg hij bij wijze van uitzondering meerdere lijken van ter dood veroordeelde criminelen als studiemateriaal.